Terugblik: SMR-Wedstrijddag 2017

De shetlandermenritten wedstrijddag vond alweer meer dan een maand geleden plaats. Fanatieke volgers hebben al enkele foto’s op facebook gezien en weten het resultaat van de dag. Het was niet alleen een hele leuke dag, maar ook erg leerzaam. Deze dag verdient een plekje op mijn website met een uitgebreid overzicht zodat ik kan na genieten en jullie mee genieten van deze dag.

Het eerste onderdeel was dressuur. Het proefje hebben wij geoefend tijdens onze trainingsweek, enkel was de grote van de bak net wat anders dan op het wedstrijd terrein. Gelukkig had ik goede tips gekregen om de juiste grote van alle figuren in te schatten. Ik ben zelf geen fan van lang losrijden, zo blijft Carlo lekker fit en voorwaarts is. Bovendien hadden wij een lange dag voor de boeg. Wij waren ruim op tijd aangezien ik ook nog parcours moest lopen en er was de mogelijkheid om Carlo voor de wedstijd te wegen. Hierover was ik zeker niet ontevreden met 151 kg zat meneer 1 kg boven mijn streefgewicht voor hem!

Eerst werd Carlo gekeurd, met name op zijn hartslag. Toen wij groen licht kregen was het tijd om los te rijden; kijken of alle knopjes erop zitten.. en of er knopjes opzaten: GASSS. Vooruit zat erop, halt houden en achterwaarts waren een stuk minder bevestigd. Het losrijden kon dan ook op 2 vingers en was vooral bezig met de rust erin brengen. Tijdens het proefje was er meer rust, hij ging zelfs netjes stilstaan en redelijk achterwaarts! Verder durfde ik er niet te veel aan te zitten (had ook geen neusriem om en dan gaat zijn mond lekker snel open), waardoor het terug rijden van tempo wisselingen beter hadden gekund. Verder niet te klagen, Carlo had alles gegeven.

Het tweede onderdeel was een pionnen parcours met hindernis erin (soort mini marathon). Het is een van mijn favoriete onderdelen en zijn beide erg fanatiek. Tijdens de trainingsweek hadden wij wel geoefend, maar die pionnen staan op standaard breedte en wij zijn extra smal. Op de wedstrijddag wordt dit netjes gecorrigeerd en is alles ineens een stuk smaller. Foutloos zijn zou dus een uitdaging worden en Carlo was nog steeds een bommetje. Vlak voor poort 5 waren wij nog foutloos en kwam een redelijk rechte lijn. Ik dacht wat gas te kunnen geven dus ik gaf iets meer ruimte…GASss.. dat was weer iets te veel van het goede. De poortjes die volgde werden vluchtig maar foutloos genomen. De hindernis vergde wat meer stuurwerk en hadden de rust aardig terug gevonden, in een gestaagd tempo maakte wij het parcours af en waren tot mijn verbazing ook nog foutloos!

Voor het laatste onderdeel begon hadden wij even een pauze en Carlo kon lekker stappen en op adem komen, stil staan was een ander verhaal. Er volgde 4 hindernissen met daartussen twee keer een wegtraject. De eerste twee hindernissen gingen aardig soepel. Sommige stukken konden beter, maar ik reed dit jaar niet naar de start lijn i.p.v. de finish lijn en andere grote fouten bleven uit.

De volgende hindernis was de waterbak, ik weet van twee jaar terug dat Carlo er niet dol op was. Mijn strategie was rustig erop af, laten kijken en als hij erin is weet ik dat hij traag is, maar het niet meer eng vindt. De eerste keer stond hij al ruim voor het water stil. Een tikje en aanmoediging brachten hem naar de waterrand, even snuffelen en voorzichtig liep hij het water in. Op het droge namen wij fanatiek het poortje en reden terug richting het water. Het volgende poortje stond half in het water en die daarop stond in het water. Ik wilde dus zo snel mogelijk het water in en in en daar blijven om getreuzel bij het water te voorkomen. Zodra ik Carlo richting het water draaide gaf hij duidelijk aan dat hij het water niet meer in wilde. Na flink wat geklungel had ik niets positiefs bereikt. Sabine, een vriendin die ook deelnam aan de wedstrijd, stond langs de kant en bood aan om te helpen. Zij kalmeerde hem snel en zo konden wij onze weg vervolgen. Bij de finish lijn kreeg ik te horen dat dit mij een diskwalificatie had opgeleverd. Aangezien de wedstrijd verder heel fijn verliep baalde ik ervan dat ik geen kans meer maakte op de prijs, maar wij hadden de waterbak goed afgesloten. De laatste hindernis ging ook prima en zo eindigde een geslaagde dag.

Uiteraard bleven wij tot de prijs uitreiking, hooguit kans op een troost prijs, maar vooral om de andere deelnemers aan te moedigen die hadden gewonnen. Ik stond ook enigszins perplex toen bleek dat wij 3e waren van onze rubriek!! Echter kon onze lol niet op. De hoogste punten behaald in de dressuur was 207.5. Ik stond verwonderd om mij heen te kijken, wie zo’n prachtige prestatie had geleverd, die wil ik graag in de gaten houden. Alleen.. toen werd mijn naam genoemd! Ik kon niet geloven en ben zo trots op Carlo, hier moeten wij zeker vaker en meer mee doen.

Uiteraard wil ik mijn vriend Rory en mijn beste vriendin Melissa bedanken voor alle hulp en gezelligheid, zonder hun was deze dag niet mogelijk. Zij hebben ervoor gezorgd (samen met Carlo) dat het een onvergetelijke dag was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *