Op zoek naar het juiste bit, (on)nodig?

Een fijn bit is voor elk paard anders, een kleine pony mond maakt het er vaak niet makkelijker op. De tijd nemen om uit te vinden wat werkt en wat niet is zeker de moeite waard zijn, maar ook een dure kwestie. Het is extra fijn als je bij iemand terecht kan met ervaring en vooral veel verschillende bitjes heeft zodat je de gelegenheid hebt om te testen. De opkomst van bit-fitters is dan ineens ook niet zo gek. Ik vind dat een bit net zo vriendelijk is als de hand van de ruiter. Hierdoor onderschatte ik de waarde om de tijd te nemen voor de zoektocht het juiste bit voor jouw pony. Dit resulteerde in een jaren lange passieve zoektocht, welke ik graag met jullie wil delen.

Carlo heb ik beleerd met een enkel trensje, deze had ik over van Beauty en zij liep er zo fijn op. Het was een dun bitje, wat in de tijd dat ik Beauty reed vrij uniek was. Ik ging er eigenlijk van uit dat Carlo hier ook fijn op zou lopen. Vrij vlot werd duidelijk dat Carlo daar toch wat anders over dacht: hij opende regelmatig een klein beetje zijn mond ondanks dat ik niet veel druk gaf. Toen hij ook sterk werd, ofwel vast hield, tijdens onze buitenritjes voor de wagen werd het tijd voor veranderingen.

 

Carlo als jonkie, opende met regelmaat zijn mond. Hij miste ook nog de kracht voor de oefeningen.

Ik schafte een stang aan, hij liep hier een stukje rustiger op. Alleen wat was dat ding dik! Dat leek mij niet fijn in de mond liggen, ondanks dat hij er al beter op liep bleef hij tegen lichte druk al te verzetten. Aangezien ik het idee had dat hij het toch niet heel tof vond, deed ik het werk aan de dubbel longe weer met een gebroken bitje en de stang enkel voor het mennen. Het feit dat hij zijn mond opende nam ik enigszins voor lief en probeerde zo licht mogelijk hulpen te geven.

De stang bleef toch een dingetje, ik kon mij niet indenken dat het goed lag. Een liverpoolstang werd onze nieuwe aanwinst. Deze was iets naar boven gebogen, maar dit was de meest standaard uitvoering. Aangezien ik van mening was geen probleem te hebben leek mij dit een prima bitje. Carlo was soms nog wat enthousiast buiten en ik deed de teugel voering via de eerste sleuf, welke een lichte hefboomwerking heeft. Dit ging voor mijn gevoel prima. Een open mond was nog wel een issue, maar hoe sterker hij in zijn lichaam werd en ik lichter in de hand verhielp al een heleboel.

 

Carlo met de liverpoolstang, soms heel fijn maar soms toch ook net wat minder fijn.

De jaren erna kwam ik niet meer op de gedachte om een ander bit te proberen tijdens het mennen. Echter heb ik nog wel een nieuw bit aangeschaft voor het lange teugelen, een knevel trens. Dat was een hele vooruitgang en een must voor iedereen die aan de lange teugel werkt. Het zorgt voor een stabielere ligging en dus communicatie met je paard. Daarnaast trainen wij van tijd tot tijd bitloos, zoals ik in een eerder blog heb omschreven. Het is een hele leuke en leerzame manier van trainen.

Vol vertrouwen ging ik naar onze trainingsweek bij VDB-stables. Over veel dingen had ik mijn vragen, maar mijn bit keuze was prima. Carlo liep fijn, moest nog wat sterker worden en ik nog zachter en fijner in de hand. De tweede les werd duidelijk dat Berry van den Bosch hier anders tegenaan keek. Aangezien Carlo zo fijn in de hand is hebben wij de hefboom werking er afgenomen. Dit was meteen een succes, maar er bleef ruimte voor verbetering. Ik vertelde enthousiast over mijn kneveltrensje, dus die hingen wij er in. Wat een ramp!! Uiteindelijk kwamen wij uit op een stangetje die naar voren was gebogen i.p.v. naar boven. Ik was enorm verbaasd hoe fijn die in de mond lag en de aanleuning was. Uiteraard is het openen van de mond niet direct verholpen, de hand van de menner is altijd doorslaggevend. Alleen een goed begin is al het halve werk, een bit waar je pony zich plezier bij voelt scheelt een heleboel.

Carlo tijdens de wedstrijddag, erg heet en gevoelig wat doorgaans super ging met nieuwe bit. Echter zie je hem soms toch stiekem nog even wat verzet (rechts). Op de andere foto loopt hij wel voor mooie te diep, wordt aan gewerkt :).

Eenmaal thuis aangekomen kwam ik er zelfs achter dat hij heel slecht op de kneveltrens reageert. Gapen, mond open en neusje beetje eruit drukken in eerste kwartier. Momenteel lange teugelen wij bitloos of met men hoofdstel. Bij laatste deed hij ook lichtjes gapen aan begin, maar dat is nu weer verdwenen. Binnenkort ga ik nog een keer terug naar de knevel trens en anders een dun stangetje aan schaffen zodat wij ook weer fijn kunnen lange teugelen.

Een open mond los je in mijn ogen nooit op met het dicht snoeren van een neusriem. De neusriem van mijn menhoofdstel zat niet ideaal, was veel te ruim en een draadje raakte los; sindsdien men ik zonder neusriem. Tijdens de laatste wedstrijddag ontvingen wij ook enkele opmerkingen over het ontbreken van een neusriem, toch ben ik niet overtuigd dat een neusriem de oplossing bied. Het hebben van een neusriem is niet verkeerd als die niet te strak zit. Echter zal zo’n neusriem ons probleem niet geheel verhelpen en vind ik het een symptoom bestrijder. Strakker vast zetten en de mond dicht forceren is puur mishandeling in mijn ogen (maar ook volgens diverse onderzoeken).Het juiste bit helpt, maar de hand maakt nog steeds het verschil. Binnenkort meer focus op het probleem van een open mond en hoe wij daaraan werken om het onder controle te krijgen.

2 thoughts on “Op zoek naar het juiste bit, (on)nodig?

  1. Super artikel je heb me zeker aan het denken gezet over bit fitter langs laten komen. Je schrijft trouwens super, lees met plezier!

    1. Bedankt! Het juiste bit vinden helpt je zeker op de goede weg 🙂 en het scheelt idd als je niet eerst zelf veel bitten moet aanschaffen voordat je de juiste vind. Sindsdien vind ik bitfitters niet direct een hype, maar juist een goed concept.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *