Heb je niet liever een paard waar je op kan rijden?

Een vraag die ik bijna wekelijks voor de kiezen krijg. Vaak uit mijn omgeving of een nieuwsgierige voorbijganger, maar soms komt het van een klein stemmetje van binnen. Ik begeef mij dan ook in grijs gebied. Tijd om dit gebied eens uit te pluizen.

Van mijn 6e tot ongeveer 18 jaar reed ik fanatiek, met de laatste jaren bijna dagelijks 2 paarden. Het gevoel van gedragen worden door je maatje en de kracht die vrij komt als je over een hindernis heen gaat zijn ongekend. Natuurlijk mis ik dat gevoel, dat is niet te omschrijven. Echter heb ik de laatste 6 jaar bijna niet op een paard gezeten. Enkel sporadisch om samen met vriendinnen een ritje te maken. Ik betrap mezelf er op dat ik het rijden van tijd tot tijd zeker mis, maar als iemand haar paard aanbied wordt ik niet meteen warm van binnen… één ding is mij duidelijk geworden: paardrijden staat niet centraal voor mij, de band en het samen werken wel. Ik zou dol graag zelf (weer) een jong paard opleiden, fijn rijden en uiteraard springen. Waarom ben ik dan nog “enkel” in het bezit van twee mini shetlanders?

Hier was ik ongeveer 16, op mijn meest favoriete rijpaard aller tijden.

Over deze vraag kan ik kort of lang zijn, maar heeft met 2 dingen te maken: ten eerste tijd. Een extra paard vraagt extra tijd; met twee shetlanders, full time baan, vriend, familie en vrienden is tijd soms schaars. Uiteraard kan ik tijd besparen als ik Carlo en Beauty enkel als grasmaaier laat functioneren of op zijn minst Carlo zou verkopen. Beide zijn geen optie in mijn ogen en heb ik nooit serieus overwogen. Wat bij mij komt, zal bij mij blijven tenzij ik ze niet meer de zorg kan geven de ze verdienen. Deze blog is bedoelt voor zelf reflectie, maar ook om aan anderen te laten zien dat een shetlander zoveel meer kan dan grasmaaien. Stil zetten is dus het laatste wat in mij opkomt. Hierdoor lijkt het net alsof Carlo mij ervan weerhoudt om een groot paard of zoals sommige zeggen echt paard te houden. Dit is deels waar, maar ik kijk nooit met argwanende ogen naar hem en hem valt niets kwalijk te nemen.

Carlo kwam onverwacht op mijn pad, maar veroverde meteen mijn hart en kon hem nooit meer los laten. Hierdoor ben ik de kans om een paard te hebben voorlopig mis gelopen, maar hij heeft mij zoveel meer gegeven. Het kleine formaat betekende dat rijden geen optie is en ik creatief moest zijn naar het vinden van manieren om hem te trainen. Dat is namelijk wat ik het liefste doe: trainen. Hetzij vanaf de grond, vanaf de wagen of vanaf de paarden rug. Samen werken en vooruitgang boeken is geweldig. Als ik Carlo niet had gehad, was ik wellicht gestopt met verder kijken en bleef het bij rijden en werk aan de dubbele longe. Nu ben ik verzot van lange teugelen, maar heb ook het mennen ontdekt. Dit zijn zeker dingen die ik met een groter paard ook zou willen proberen, maar voor het gevoel van samenwerking maakt de grote niets uit.

Het verschil in grote maakt voor buitenstaanders wel veel uit. Sterker nog menig paarden mens kijkt argwanend op je neer zodra je vertelt dat je shetlanders houdt. Het is niet zo zeer dat ik de meningen van andere zo belangrijk vind, maar het is soms een best pijnlijk dat je vaak binnen 1 seconde wordt neergezet als Penny meisje. Ik train net zo hard als ieder ander die een eigen paard traint. Carlo moet minstens net zoveel moeite doen als elk ander paard die een dressuur oefening moet uitvoeren. Het trainen vraagt zelfs soms om wat meer creativiteit en handigheid om alles vanaf de grond uit te leggen. Dat een shetlander aan het werk schattiger, maar minder spectaculair uitziet, maakt hem niet minder waardig.

Kortom: Nee ik zou niet een groter paard willen als het betekend dat ik Carlo ervoor zou moeten opgeven. Beauty is met pensioen en naast dat zij minder tijd opeist, is haar weg doen ook het verste van ondenkbaar. Wie weet komt er ooit een paard en die kan ik dan alles leren wat ik van mijn mini equi’s heb geleerd. Voor nu moet ik het gevoel van gedragen worden en de kracht van een sprong missen, maar ik heb er zoveel wijze lessen en liefde voor terug gekregen. Ik ben er ook zeker van dat meer lessen zullen volgen. Bovendien elke keer als ik bij Carlo en Beauty ben geweest. bedenk ik mij; de band die wij hebben is specialer dan welk ritje te paard ook. Ik zou ze voor geen goud willen missen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *