Obesitas

Mijn eerste post; super spannend, zelfs een beetje eng en dan bijt ik ook het spits af met een zeer gevoelig onderwerp. De foto alleen doet al zeer, want Carlo heeft te maken gehad met obesitas. Iets waar ik alles behalve trots op ben, mij zelfs schuldig over voel. In deze eerste post wil ik mijn ervaring delen, want ondanks dat ik mij er voor schaam is het belangrijk om zwaar lijvigheid te (h)erkennen. In mijn ogen is dat namelijk de eerste stap naar voorruitgang.

De strijd begon toen ik ging studeren en hij verhuisde naar een stalling met het hele jaar door weidegang. Daarbij kwam het feit dat hij van twee jarige slungel ging uitdijen naar een mooie driejarige, tenminste dat was de bedoeling… in plaats daarvan groeide hij helemaal dicht. De impact van 24/7 op de wei staan had ik niet voorzien.
(zie foto’s hieronder; links, paar dagen na aankomst en rechts, drie kwart jaar verder)

carlo-005 dsc_2132

Natuurlijk mankeerde ik niets aan mijn ogen en handen, want ja de conditie van het paard kan je het alleen goed bepalen door te voelen! Een wintervachtje kan bijvoorbeeld een hoop verdoezelen. Daarnaast is het algemeen geaccepteerd dat een shetlander, en andere paarden ook, eerder te dik dan te dun zijn. Echter wist ik dat te dik helemaal niet goed was, maar hield mij lange tijd schuil achter de uitspraken; nu hij drie jaar is train ik het er wel af, in de winter heeft hij het minder royaal tot aan hij loopt met gemak meer dan een uur voor de wagen dus zo erg is het niet.

Trainen zorgde ervoor dat het wellicht niet erger werd, maar met alleen trainen red je het niet. Ieder pondje gaat door het mondje, bij sommige shets lijkt de lucht ook bij te dragen ;). Een verwoede poging met graasmasker 24/7 resulteerde binnen twee dagen wondjes en frustraties. Het ding werd in een hoek gesmeten, wij modderden door en de excuses bleven.

sized_img_7316dsc_9144dsc_0658

Pas halverwege 2015 zag ik het probleem echt onder ogen, ik wilde mij niet schuilen achter de excuses én de middelen waren deels aanwezig; zij stonden niet meer 24/7 op de weide en er waren extra mensen die hielpen met binnen en buiten zetten. Hierdoor stond hij minder lang op het gras en het afvallen begon. Helaas kwam deze openbaring te laat en in het najaar van 2015 kampte Carlo met vage klachten; in de ochtend liep hij heel slecht en stijf. De symptomen waren vaag, maar wezen, samen met zijn dikke buik, op hoefbevangenheid. Dit voelde heel zuur doordat wij nu goed op weg waren. Te snel afvallen kan overigens ook tot problemen leiden! Op advies van de dierenarts ging ik een graasmasker gebruiken en hij heeft tijdelijk op speciaal beslag gestaan. Doordat hij het masker niet 24/7 droeg ontstonden er geen wondjes en was er geen frustratie. Wat een eyeopener was dat. Begin 2016 verhuisde mijn ukjes naar een vriendin, zij nam gedurende een half jaar de zorg over omdat ik naar Gent ging voor mijn master thesis. Hier had hij het genoegen van een echte ‘’afval vakantie’’. Hij kreeg elke dag trouw een masker op als hij op de wei ging en werd vertroeteld, geen zwaar werk waardoor hij rustig kon afvallen. Echt een SUCCES!

img_6879 dsc_1854

Sinds halverwege dit jaar kan ik met trots zeggen dat wij OBESITAS de baas zijn! Het blijft een gevaar en zijn graasmasker hoort tot de standaard weide uitrusting. Ik ben het onder ogen gekomen, helaas te laat om hoefbevangenheid te voorkomen en dat doet nog regelmatig zeer.

Het is dan ook moeilijk om te zien dat andere mensen de ernst er niet van inzien of ook in de ontkenningsfase zitten. Het erkennen dat het een serieus probleem is de start en als Carlo het heeft overwonnen, kan elke andere paard dat ook. Alleen zij kunnen het niet zonder jou, de eigenaar!

dsc_2225

 

3 thoughts on “Obesitas

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.